Nakakatulong ang bath na ‘walang camera’ pero may sariling alaala… Nung binihiran ko siya sa 4 a.m., hindi yata nagmumula ng tawa—nagmumula lang ng paghinga at paglalabasan! Ang bawat sira sa tubig? Pagsisigaw na galing… Pero mas malalim ang tahol nang walang tinig. Sino bang di nakakaintindi? Basta may tubig… at isang ina na nag-iisa sa dilim. Ano pa ba ‘yang likes mo? Di naman kailangan—sobra na ‘yan sa puso. 😅
Nakakapansinin ‘yung bath na ‘di lang pampagpapalit ng hitsura… kundi pampalakas ng tadhana! Nanghihinga ka nang hihintay sa tub, tapos bigla mo na ‘yung mga luha mo’y naging starlight na walang filter. Walang likes? Walang comments? Eh ‘di okay lang — ang sariling kuwento ay nasa water na nakatapat sa knuckles mo. Sana olng… kasi ‘to ang pinaka-true na self-care: pagtutuloy ng breath bago umaga.




