Nakikita ko ‘yung scene na ‘to… parang nanlilig sa bahay ko nung bata! Walang makeup, walang statement—pero may takip na luha sa kumot ng ina ko! Hindi bath time… ito’y ritual ng pagtitiis sa kahoy na tile.

Saan ba natin ‘yung water? Sa tubig na pinaliguan ng mga alaala natin.

Tara na lang tayo sa WhatsApp group—mayroon pa ba kayong nanlilig din? 😉

Nakakapansinin ‘yung bath na ‘di lang pampagpapalit ng hitsura… kundi pampalakas ng tadhana! Nanghihinga ka nang hihintay sa tub, tapos bigla mo na ‘yung mga luha mo’y naging starlight na walang filter. Walang likes? Walang comments? Eh ‘di okay lang — ang sariling kuwento ay nasa water na nakatapat sa knuckles mo. Sana olng… kasi ‘to ang pinaka-true na self-care: pagtutuloy ng breath bago umaga.